Nietrafiona definicja

Posted by Administrator under Bez kategorii

Coraz częściej spotykam się z koncepcją internetowego start-upu, która generalnie jest pewną bardziej nazwą, często mylnie używaną w celu nazwania tej fazy przedsięwzięcia ISV, które nie generuje żadnych zysków, nie posiada żadnej formy pozwalającej na wiązanie się kontraktami lub pozyskiwanie funduszy. Startup zatem w przypadku branży oprogramowania to po prostu ISV bez modelu biznesowego… Wydawałoby się że bańka internetowa nauczy całość branży czegoś na zawsze, jednak okazuje się że dziesięć lat po erupcji nowe pokolenie jest chyba za młode, a stare już dawno porzuciło rozdrapywanie starych ran bez większych refleksji nad przyczynami ich powstania. Chociaż nowe przedsięwzięcia realizowane są ad-hoc i funkcjonują na niedostępnej dla kapitału płaszczyźnie, ich model wydaje się zbyt często identyczny z modelem przyjętym w czasach, w których każdy inwestował w Internet na podstawie liczby otworzonych kont pocztowych.

Przyglądam się jednak wielu startupom i dochodzę do wniosku że oprócz oczywistej różnicy polegającej na braku modelu biznesowego ze strony (wielu, większości) Polskich startupów jedną z najbardziej prominentnych problemów, poza kwestią oczywistego braku przychodu, o zyskach nie wspominając, jest kwestia odpowiedzialności za produkt. Jakkolwiek przedsięwzięcie typu startup i dobrze rozwinięty biznes sprzedają oprogramowanie, to wydaje się że w Polsce (całkowicie mylnie) pod pojęciem startupu ukrywa się najczęściej ogromna liczba tzw, wannabies, czyli osób które nawet nie zarejestrowały żadnej działalności – posiadają serwis internetowy, który z biznesem nie ma wspólnego absolutnie niczego ani w praktyce (np. wystawianie faktur) ani w najdalej nawet posuniętej teorii (np. rzetelny biznesplan).

Różnica w organizacji prawnej przekłada się na dramatyczną różnicę w możliwości formułowania wiążących regulaminów, polityki świadczenia usługi, zawierania umów nie tylko z potencjalnymi inwestorami, ale nawet z użytkownikami, czyli w podsumowaniu: tego co z perspektywy zakupu klienta jest najważniejsze w długim okresie korzystania z produktu. Ze względu na brak osobowości prawnej większości pseudo-startupów oraz wynikającej z tego faktu braku gwarancji jakości i ciągłości usługi lub produktu, ogromna liczba pseudo-startupów bezkarnie wyrzuca klientów za burtę już w pierwszym roku funkcjonowania. Jeżeli skontrastować powyższe z faktem że wiele, nawet najbardziej egzotycznych projektów może zdobyć od kilkuset do kilku tysięcy użytkowników w pierwszym roku działania, niniejszy artykuł może omawiać problem przynajmniej kikunastu tysięcy zawiedzinych użytkowników rocznie!

Brak świadomości wśród klientów i użytkowników usług uruchamianych przez pseudo-startupy niejednokrotnie wiąże się z namacalnymi stratami finansowymi. Wydaje się wręcz że użytkownicy usług i produktów zwyczajowo oznaczanych symbolem beta, które oferowane są bez regulaminu, gwarancji, lub nawet chociażby doraźnego numeru telefonu, zapominają że fakt iż powierzane przez nich dane są dostępne z każdego miejsca w każdym momencie nie oznacza że dostęp ten będzie możliwy w każdym okresie czasu. Ogromana liczba projektów typu startup po prostu nie tylko nie potrafi udzielić takiej gwarancji, ale ze względu na brak osobowości prawnej zwyczajnie nie ma obowiązku. Kwestie tego ilu właścicieli pseudo-startupów może poszczycić się zwykłą osobistą uczciwością żeby cokolwiek obiecać użytkownikom, nie wspominając już o inwestorach, pozostawiam innemu artykułowi.

Spotkałem się jednak z praktykami polegającymi na tym że pseudo-startupy wręcz zakładają świadczenie usług w sposób ciągły tylko w przypadku spełnienia określonych, często zupełnie oderwanych od rzeczywistości warunków. Ogromna część startupów zakłada ciągłość świadczonych usług tylko w przypadku: a) znalezienia inwestora w ciągu określonego okresu czasu lub b) osiągnięcia pewnego pułapu użytkowników w pewnym okresie czasu (co w samo w sobie również nie daje żadnej gwarancji) lub c) znalezienia modelu biznesowego który działa lub uzyskania dużej wygranej w totolotka. Problem polega na tym, że którąkolwiek metodę ciągłości usługi założono przy budowie pseudo-startupa, przedsięwzięcia posługujące się powyższymi metodami najczęściej nie potrafią zdefiniować ich na starcie lub zwyczajnie nie chcą informować o tych kryteriach swoich użytkowników.

Szeroka akceptowalność powyższego procederu bierze się najpewniej z powodów specyficznych dla wczesnego stadium rozwoju usług informatycznych, który zawsze był bolączką Polskiego rynku. Poza ogromną liczbą rozwścieczonych użytkowników zamykanych projektów nie spotkałem się właściwie powszechnie z jednoznaczną krytyką lub chociażby ze zrozumieniem własnych błędów ze strony właścicieli startupów. Najbardziej spektakularne porażki startupów, które pociągają za sobą wymierne straty pozostawiane są bez żadnej krytyki lub komentarza. Tworzy to ogromny rozdźwięk pomiędzy właścicielami, a użytkownikami pseudo-startupów i prowadzi jedynie do spadku zaufania użytkowników do nowych przedsięwzięć i technologii w szeroko rozumianym świecie oprogramowania i usług informatycznych.

Stawianie użytkowników i właścicieli w konflikcie, w którym Ci pierwsi ostatecznie znajdą się po stronie poszkodowanych, a drudzy po stronie odmawiających komentarza podkreśla konieczność szerszej dyskusji na temat profesjonalizmu i odpowiedzialności w zakresie usług świadczonych w Internecie. Wiele z rozmów które prowadzę zarówno z właścicielami pseudo-startupów na temat zarządzania projektami informatycznymi i wdrażaniem innowacji, jak również z samymi użytkownikami wskazuje na to że w świecie pseudo-startupów zakres odpowiedzialności zawodowej i, szczerze, osobistej uczciwości, pozostawia nadal wiele do życzenia.